برای همین بلند شدم و بطرف کمد لباسها رفتم .تازه یک پیراهن مشکی خریده بودم که دور تا دور یقه و سر استین هایش تور می خورد و با نوار شیکی تزئین شده بود دوست داشتم از هر نظر آراسته باشم . اولین بار بود

 که برای لباس پوشیدن این چنین وسواس شده بودم . می خواستم از هر نظر برازنده باشم

زیرا این مهمانی عروسی برایم مهم بود . هر چند بچه ها بهم خورده می گرفتنند که نباید لفظ مهمانی عروسی را بکار ببرم . آنها اعتقاد داشتند این مهمانی تولد است نه عروسی ، ولی به نظر من هر دو درست بود

چون هردو، عروسی و تولد ، شروع یک زندگی جدید بود .  یک دوره نو . لباسم را پوشیدم .  براستی  زیبا بود

و برازنده یک مهمانی مهم و براه افتادم . با خودم می اندیشیدم حالا عروس چه حس و حالی دارد .

بی شک

هیچ کس نمی توانست او را درک کند. لحظه وصل لحظه زیبایست و درعین حال پر استرس و همراه با اضطراب . آیا من می توانستم اندکی خود را جای او بگذرم . هرگز!  . درعین حال این نکنه که وقتی

 نوبت من شد عروسی و مهمانی من به چه صورتی برگزار خواهد شد . باعث شده بود به جای او فکر کنم

و لحظات کوتاهی هر چند اندک   خود را جای او فرض کنم . مهمان ها به ترتیب نسبت و نزدیکی با عروس خانم دور تا دور مجلس نشسته بودند . همه ساکت و  سر در گریبان خود فرو برده بودند . خدا می دانست شاید  آنها هم مثل من داشتند خود را به جای او فرض می کردند تا بدین وسیله حس او را بهتر درک کنند و یا شاید هم تنها چیزی که برای آنها مهم نبود حس و حال عروس خانم بود . یکی دو تا از حاضرین

خیلی آرام اشک می ریختند مشخص بود که هنوز نرفته دلشان برای عروس  تنگ شده بود .

 همه می دانستیم امروز روز خدا حافظی هم هست زیرا قرار یا رسم بر این بود که عروس ما به سفر دوری برود برای همین همه  دلتنگ بودند که صدای صلوات  مردا همه رو به خود اورد

 جمعیت یک صدا فریاد زد آوردنش و همه با هم بلند شدند

عروس ساکت و ارام بر روی دست ها بود و حرکت می کرد. جمعیت دلتنگ و مشتاق دیدن روی  عروس خانم بلند شد. صدای صلوات و لااله الا الله و گریه با هم امیخته شده بود .عروس، مشتاق، سبکبال به روی دستها حرکت می کردو جمعیت پشت سر او راه می رفت .

یک لحظه تو قف کردم سبکبالی او مرا به وجد آورده بود بیشترحس می کردی سوار بر قایق شده و دستها

چون موجی او را بالا و پایین می برد . تا وصل چند قدمی بیشتر نمانده بود . دل من به جای او در سینه بی قراری می کرد و به تالاپ تولوپ افتاده بود . در پایان چه اتفاقی قرار بود بیفتد .

آیا در پایان خجل و سرافکنده بود یا خوشحال و سر افراز .

این روزها چقدر وقت کم میارم باورکن نمیشه ، خیلی سخته چند هندوانه رو با هم بلند کنی

 و همیشه نگران  باشی  مبادا یکی از اونا زمین بیفتد برای همین مجبوری لنگ لنگان پیش

بروی ، تا شاهد شکستن یکی از اونا نباشی .

 جالبه! حالا که اومدم بنویسم یه هویی همه چی خشکید .

انگار هیچ حرفی برای گفتن ندارم .

در حالی که هر روز تو ذهنم اپ دیت می کنم با یه مطلب جدید

اومدم که بگم هنوز هستم ولی هندوانه ها خداییش خیلی سنگینند.

بر می گردم .

باور کن خیلی سخت است

هر کس می گوید آسان است بسم ا...

امروز تصمیم گرفتم موقع راه رفتن زیر پام  را خوب نگاه کنم

تا مبادا خدای نکرده موری زیر پام آسیب ببیند

ولی خداییش سخت و مشکل است

آدم همیشه باید سرش را بندازد پایین و چشمش به قدم هایش باشد.

یک ، دو ، سه

یه وقتایی هم دیگران بهت تنه میزنند

ولی تو باید تعادل خود را حفظ کنی

چون با کوچکترین لغزش بیجا هر چه تا حالا کاشته ایی پنبه می شود

پس برایم دعا کن.

به هرکجا که اراده کنی بروی همان لحظه با کوچکترین تلنگر می شکنی

و صدای شکستنت چقدر گوش خراش و آزار دهنده است . براستی چرا؟؟

باز کدامین اشتباه را مرتکب شدی ؟

اشتباه مهربان بودنت را....

و یا اعتماد بیش از اندازه را.....

و یا اینکه یادت رفت مثل همیشه بیندیشی که ظرفیت آدم ها متفاوت است.

آیا زمین خوردن نشانه ضعف آدمیان و پذیرفتن شکست است ؟

او براستی زیبا و دوست داشتنی بود.

شاید هم نقابی که به چهره داشت زیبا و رنگین بود.

تصویری زیبا از دریا به سینه زده بود.

توچنان محصور زیبایی  امواج دریا میشدی که فراموش می کردی

این فقط یک تابلوی نقاشیست.و تصویر کوچکی از دریاست .

ودریای واقعی جای دیگریست.

وای خدای من !

من کجا هستم ؟

به چه می اندیشم ؟ به تصویری از دریا ؟

براستی زیبایی دریای واقعی با من چه خواهد کرد؟

دستهای من کوچک است

و نمی تواند کاری بکند

پنجره ها باز و بسته می شود

دزد به خانه همسایه زده است

پدر در فکر گوشمالی دزد همسایه است

مادر سرفه می کند

دستهای من خیلی کوچک است

داداش منصور هنوز در خواب است

خواهرم به شب نشینی پسر همسایه دعوت شده است

مادر ناله می کند

سقف اتاق چکه می کند

دستهای من خیلی کوچک است

نمی دانم تا حالا زیر آب رفتی؟

یک موقع ایی حس زیر آب بودن زیباست و همه به آن نیاز دارند.

حس اینکه از همه جدا باشی .نه کسی را ببینی و نه کسی تو را ببیند.

سبک ، شناور بدون هیچ دغدغه ایی ، فارغ ازهمه جا و همه کس !

خودت باشی و خودت ، نمی دانم ؟!

شاید در آن زمان هم خودت نیستی یا به عبارتی از خودت هم دوری

سیال، سیال .

ولی زمانی که از آب بیرون می آیی انگار همه چیز تازگی دارد.

و شاید هم تو یکی دیگر باشی و شخص تازه ایی شده ای .

سلامی دوباره با یک عالمه تاخیر ....

یک عالمه سوژه نیمه هضم شده داشته باشی که بهت دهن کجی کنند و تو

 سرت بچرخند. دلم می خواهد بالا بیاورم از دست خودم کلافه شدم .

تازگیها هم شده ام نظافتچی و دستمال و جارو به اجبار از دستم نمی افتد

شیطونه میگه جارو را از بالا بندازم پایین تا خلاص شوم. مگه نه از خاکیم

و به خاک بر می گردیم چه اشکالی دارد تو یه وجب خاک بنشینیم و بخوابیم .

ماشاا... باران خاک امان همه را بریده است هر چه دستمال هم بکشی سودی ندارد.

همه شدیم خاک به سر. شاید هم قضیه بر می گردد به مثل از ماست که بر ماست

آنقدر با طبیعت نامهربان بودیم که اوهم سر بی مهری را با ما گذاشته است.

قربون خدا بروم با این صبر و طاقتش هر چی که نشگونمون می گیرد بی فایده است

کر و کور که بودیم تازگیها کرخت هم شده ایم و درد نشگون را حس نمی کنیم...

برای شروع سال جدید خیلی برنامه ریزی کردم امیدوارم بتوانم به همه آنها برسم .

سال 86 سال بدی نبود ولی یه جورایی سال کندی بود. تجارب زیادی تو این سال بدست آوردم .

هر چند هزینه بعضی ازاین تجربه ها کزاف بود . ولی به سختی و بدی سال 76 نبود.

سال 76 سال سخت و بدی بود . تجاربش هم هر چند کارساز بود و توانست مرا آبدیده کند .

ولی هرگز حاضر نیستم تجارب مشابه  آن چنانی را دوره کنم .

میگن سخت گیر ترین و مجرب ترین استاد ، تجربه است .

امیدوارم این تجربها در سال 87  کاربرد داشته باشند .

کتاب جدیدی دستم رسید هر چند زمان کوتاهی دستم بود

ولی تمام حرفش درمورد شکر گزاری بود

شکر نعمت نعمتت افزون کند      کفر نعمت نعمت از کف بیرون کند 

هر چه ما بیشتر سپاسگذار خداوند باشیم  نعمت های خداوند را بیشتر و بهتر جذ ب

خواهیم کرد

خدایا بخاطر تمام چیزهایی که بهم دادی و اونایی که صلاح ندونستی بهم بدی از تو سپاسگذارم .

برای سلامتیم ، برای پدر و مادر خوبم  برای دختر زیبا و دوست داشتنی و باهوشم

برای سقف بالای سرم و برکت  خانه ام برای مهرورزیم و عاشق بودنم وبرای عزیزانی که از

 من دور هستند و تو در پناه خودت از آنها مراقبت می کنی  و مواظبشان هستی تا در آرامش باشند

 و آرزوهای زیبایشان را تحقق بخشی . برای خیلی چیزهای ریزو درشت دیگر ...... از تو سپاسگذارم و هزار بار می بوسمت .

یه ببوی تمام عیار و تو دلش قاه قاه بهم بخنده .

دیدی سوارش شدم. هاه هاه هاه ......

بی خیال دنیا .........

بیچاره اون که نمی دونه نویسنده سناریو من بودم

ونخ بازی تو دست منه

من بودم که بهش اجازه دادم تا آخر  نمایش بازی کنه

و با سخاوتمندی لباس نمایش و همین طورنقشش رو

خودش انتخاب و بازی کنه

پایا ن بازی چقدر هیچان انگیزه وقتی همه ی تماشا چیان

براش دست میزنند و هورا می کشند وبعد یه هویی چشممش

به نویسنده و کارگردان نمایشنامه می افته کارگردانی که نقش

یه ببو رو بازی کرده بود